Durgun sular,
Şeytanlar ikiyüzlü ,
Melekler fahişe ,
Azap veren her şey çok sade buralarda,
Korkunç bir ölüm nefesi ,
Ardında uyanan sinsi bir çığlık var kulaklarımda ,
Şaraptan kanımı herkes içmek istiyor ,
Tanınmayan suratsiz zalimler kovalıyor her gün ,
Saatler geri sayıyor yaşanmıyor yaşlanılmıyor benim gezegenimde ,
Olması gerekenler olmadığı gibi ,
Duruyor bazen sadece sözler ...

-Ahmethan GÜNGÖR

Umudun ışığı belki de bizi yaşamamız için iten.
Hiç kimse bize zorla bir şeyler yaptırmayacak veya yapmak zorunda olduğumuzu hissettirmeyecek.
Durup üstünde düşünülmesi gereken tek şey kaderimizi kendimiz yazmamız gerektiği ancak bu şekilde daha mutlu ve daha huzurlu bir ortam oluşturabiliriz.

    Ben dışarıdan bakılınca çok mutlu bir insan görünebilirim, zaten de öyleyim ama zamanında yaşadıklarım bugünün  kıymetini daha iyi hissettiriyor bana.
Her şeyden vazgeçmiş, bitkin ve yorgun bir haldeyken yeniden doğuşum meydana geldi.
Yeniden sevmeye, yazmaya, eğlenmeye başladım.
Zamanlarımı idareli kullanıp (eskiden) güç alarak daha güçlü bir hale geldim.
Bunu herkes yapabilir. Çünkü çoğu zaman biz başkalarını daha çok düşünüyoruz. Bazen onlar için yaşamalı, bazen de egoist bir biçimde mutlu olmalıyız.

Mutlu olmasan bile gül, sev...

Dünya her insanla güzel ve her gün özel unutma :)